किन नेपालमा नेपाली भन्दा धेरै अंग्रेजीमा पत्रिका निस्कन्छन?

केही समय पहिले हामीले काठमाडौँमा छापिने नेपाली पत्रिकाहरुको बारेमा एउटा सानो अध्ययन गरेका थियौं |

यस अध्ययनको लागि बजारमा देखिएका पत्रिका पसलहरुमा गएर नेपालमा प्रकाशन हुने सबै साप्ताहिक र मासिक पत्रिकाहरुको लागत निकालिएको थियो |  जम्मा गरिएका बिभिन्न तथ्यांकहरुमा सबै भन्दा अचम्म लाग्ने जानकारी नेपाली पत्रिकाहरु नेपाली भाषामा भन्दा बढी अंग्रेजी भाषामा छापिने रहेछन |

हामीले  तथ्यांक संकलन गरेका २० पत्रिकाहरुमा झन्डै ६० प्रतिशत पत्रिका अंग्रेजीमा छापिएका थिए|   nepali_english_nepali_magazine

नेपाली भाषामा भन्दा अंग्रेजी भाषामा बढी छापिनुको कारण के होला?

  • के नेपालीहरु सबैले अंग्रेजी जान्ने भएर हो?
    पुरै नेपालमा साक्षार (अलि अलि पढ्न सक्ने) को प्रतिशत नै ५० को हाराहारीमा छ | तेसमा पनि अंग्रेजी पढ्न सक्ने त अतिनै न्यून हुनु पर्ने हो | तेसैले अंग्रेजी जान्ने पाठक बढी भएर अंग्रेजी पत्रिका धेरै भएको मान्न सकिदैन |
  • नेपाली भाषा लेख्न गाह्रो भएर हो ?
    युनिकोड प्रचलनमा आउनु भन्दा पहिले नेपाली टाइप गर्न गाह्रो थियो | नेपाली भाषा सुद्धासुद्धी पनि अंग्रेजी जस्तो सजिलो छैन | तेसैले यो कुरा सत्य हुन सक्ने सम्भाबना हुदा हुदै पनि पत्रिका प्रकाशन गर्दा यस्तोकुराले असर गर्ला जस्तो हामीलाइ लाग्दैन |
  • अंग्रेजी पत्रिकामा राम्रो बिज्ञापन आउने भएर हो?
    दैनिक पत्रिकाका अंग्रजी संस्करण नेपाली संस्करण भन्दा धेरैनै कम मात्रामा छापिन्छन र अंग्रजी संस्करण बिज्ञापन पनि धेरैनै कम मात्रामा देखिन्छन | तेसैले फाइदाको लागि अंग्रेजी भाषामा पत्रिका प्रकाशन गरेको पनि हुन सक्दैन |

यी कुनै पनि कारण चित्त बुझ्दा छैनन | के तपाइको बिचारमा अंग्रेजी भाषा तेस्तो प्यारो लाग्नुको कुनै कारण होला ? कमेन्टमा लेख्नुहोला | (तथ्यांक संकलनमा सहयोगी रीतालाइ धन्यबाद)

नोट – यो तथ्यांक बजारमा फेला परेका जम्मा २० वटा मनोरंजनात्मक उद्देश्यले प्रकाशित मासिक र साप्ताहिक पत्रिकाहरुमा मात्र आधारित छ | बजारमा सजिलै फेला नपर्ने पत्रिका यसमा नपरेको हुन सक्छ | यसमा राजनीतिक (नेपाल र हिमाल बाहेक), साहित्यिक, ब्यबसायिक न्युजलेटर, र बाल बालिकाका पत्रिका समाबेश छैनन | 

के ब्लग पत्रिका हो ? प्रेस काउन्सिल, माइसंसार, र बिनोद चौधरी

निचोड

कुरा अलिक लामो भयो | तेसैले निचोडमा – इन्टरनेट ब्लगमा लेखिने कुराहरु कुनै तालिम प्राप्त पत्रकार ले लेख्ने नभएर साधारण मानिसहरुको व्यक्तिगत कुराहरु हुने हुनाले कुनै पनि संगठनले आफ्नो नियम भित्र बाध्न खोज्नु तर्क संगत हुदैन |

यसको मतलब नियम नबनाउनु भनेको होइन | कोही पत्रकार भएर ब्लग संचालन गर्छन र FNJ अथवा अन्य कुनै संगठनको सदस्य छन् भने PCN को नियम कानुनको अन्तर्गत बस्न पनि तयार हुनु पर्छ  तर आफ्नो बलबुतामा बनाइएका र कुनै पनि संगठनात्मक ढांचा नभएका ब्लगरलाइ कानुनको दायराभित्र ल्याउन खोज्दा उल्टो नकारात्मक सन्देस प्रबाह हुन्छ | राम्रो अनुसन्धान नगरी नियम बनाएर जबर्जस्ती लागु गर्न खोज्दा त्यसको कार्यान्वन हुने सम्भाबना पनि क्षीण हुन्छ |

हुन त इन्टरनेट  नयाँ बिधा भएकोले पुरानो संगठनले यसको मर्म बुझ्ने आशा पनि गर्न सकिदैन | यी सबका कारणहरु तल छलफल गरिएको छ |

सूचना प्रबाहको इतिहास

परापूर्ब काल देखि चल्दै आएका सूचना  सम्प्रेसणका बिभिन्न तरीकाहरुलाइ चेतनशील समाजले अंकुश लागाउदै आएको हो | शक्तिशाली समुहले कमजोर पक्षको सूचना लुकाउने, बंग्याउने, वा सो सूचना लाइ दबाउने प्रयास गर्ने गरेको सबै लाइ थाहा भएकै हो र यो प्रक्रिया सधै भरि चलिरहन्छ |

नेपालमा राणा शाषनको बेला पढलेख मा नै बन्देज भएकोमा पंचायती राज हुँदा पढलेख मा बन्देज हटे पनि राज्यको बिरुद्धमा बोल्ने वा लेख्ने लाइ जेल सजाय हुन्थ्यो | राजतन्त्रको अन्त्य नभइन्जेल राजा र राजपरिवारको बिरुद्धमा बोल्न पनि नपाइने कानुन थियो | यो सबै बिस्तारै परिवर्तन हुदै छ तर पहिले देखि चलिआएको सूचनालाइ अंकुस लगाउने प्रवृति अझै पनि कायमै भएको बेला बखत देखिन्छ |

निजी क्षेत्रको आगमन

जब पत्रिका, रेडियोले सूचना सम्प्रेशष गर्न सजिलो बनाउन थाले, सरकारले गोरखापत्र र रेडियो नेपाल जस्ता ती सूचनाका माध्यमहरुलाई आफ्नो नियन्त्रण बाट बाहिर जान दिएन | बिस्तारै यस्ता माध्यमलाइ नियम र कानून भित्र बाधेर निजी क्षेत्रले संचालन गर्न दिए पनि खासै फरक नपर्ने देखिएकोले केहि निजी क्षेत्रका पत्रिका रेडियो र टेलिभिजनहरु संचालन मा आउन शुरु गरेका हुन | यो संचारको ‘क्रान्ति’ भएको धेरै समय नहुदै अर्को डरलाग्दो र बिश्वब्यापी पहुँच भएको सूचना माध्यम इन्टरनेटले धेरैको टाउको दुखेको छ |

रेडियो, पत्रिका, टिभीको सफलता/असफलता को रहस्य

स्थानिय रुपमा संचालन हुने रेडियो, पत्रिका, टिभीलाइ ब्यापारी, राजनीतिज्ञ, र झुठा समाजसेबीहरुले सजिलैसंग प्रभाबित पार्न सक्ने हुनाले आफु अनुकुल सूचना प्रवाहित गर्न सजिलो हुन्छ | यसको उदाहरण : कान्तिपुरमा अप्रिल ४ मा प्रकाशित संबिधान सभा सदस्य तथा उद्योगपति बिनोद कुमार चौधरीको लेख पर्याप्त होला भन्ने लाग्दछ |

binod-chaudhari-kantipur-April-4

के तपाई बिनोद चौधरीको म, मेरो, मैले, र मलाइ ले भरिएको मपाई पूर्ण सो लेख कान्तिपुरमा छापिनु पर्ने कुनै कारण देख्नु हुन्छ ? वहाँ जस्तो ठूलो ब्यपारीले लेखेको नभएर मैले तेस्तो लेख लेखेको भए कान्तिपुरले छाप्थ्यो होला ? तेस्तो लेख प्रकाशित गर्न वहाँको कम्पनी वेबसाइट त छदै छ नि, कान्तिपुरमा नै छाप्न लगाउनु पर्ने खालको कुरा पनि त केहि छैन नि | यहाँ उल्लेख्य के छ भने सोही दिन अन्य पत्रिकाहरुमा भने चौधरी ग्रुपले गरेको राजस्व छली मुख्य समाचार बनेको थियो |

तर, कान्तिपुरले राम्रो संग बुझेको छ, यदी नेपालमा टिक्नु छ भने तेस्तो लेख नछापी सुखै छैन | कान्तिपुरले भारतको बिरुद्धमा लेख्दा खेपेको न्युजप्रिन्ट र भारतीय दुताबास (लिंक – अंग्रजी लेख) धाउनुपर्ने दुखको घाउ अझै आलै छ | अब भारतको बिरुद्ध लेख्नु भनेको आफ्नै खुट्टामा बन्चरो हान्नु जस्तो हो भन्ने प्रष्ट संग बुझेका छन् कान्तिपुरका संचालकहरुले | यो कान्तिपुरको मात्र होइन सबै पत्रकारहरुको साझा समस्या हो | डाबर र अन्य भारतीय लगानीका ब्यापारीले नदिएको बिज्ञापनको कारणले बन्दै गर्नु पर्ने अबस्थामा पुगेका मिडिया पनि छन् नेपालमा |

यसरी आफ्नो अनुकुल सूचनामात्र प्रबाह गर्न प्रयोग गर्न सकिने र कसैले आफ्नो अनुकुलको सूचना प्रबाह नगरेमा कारबाही गर्न सकिने भएकोले नै “राज्यको चौथो अंग” हुन सफल पत्रकारिता आफ्नो चंगुल बाट बाहिर जान लागेको भान भएमा राज्य देखि लिएर ‘समाजसेबी’, ब्यापारी लगायत सबै शक्ति एकजुट भएर लाग्नु लाइ सामान्य रुपम लिनु पर्छ भन्ने यो लेखकलाइ लाग्दछ |

इन्टरनेटरुपी राक्षस

इन्टरनेटको सर्बशुलभ पहुँचले सरकारी मात्र नभएर निजी क्षेत्रका पत्रकारहरु पनि उत्तिकै तर्सिएका छन् | जसको उदाहरण, केही राम्रा भनिएका पत्रकारहरुको ब्लग प्रति हेर्ने दृष्टिकोण पढ्दा छर्लंग हुन्छ | सबै भन्दा गाह्रो त स्थानीय ब्यापारी, राजनीतिज्ञ, र झुठा समाजसेबी हरुलाई हुने निश्चित छ | सोही डर बिभिन्न रुपमा प्रस्तुत हुन थालेको आभास हुन थालेको छ |

यसै सन्धर्भमा संबिधान सभा सदस्य तथा उद्योगपति बिनोद कुमार चौधरीको पत्र को सानो भाग प्रस्तुत गर्न सान्धर्भिक देखिन्छ – जसमा एउटा ब्लगलाई कारबाहीको अनुरोध गरिएको छ:

chaudhari

इन्टरनेटलाइ सानो प्रयासले नियन्त्रणमा लिन सकिदैन भन्ने कुरा धेरै पटक पुष्टि भइ सकेको छ | नेपालमा यो प्रयास हुन थालेको धेरै भयो र यो बारेमा मैले पहिले पनि लेखेको थिए | यसै उद्देश्यले बिभिन्न हत्कण्डाकोहरु मध्य केही वेबसाइटहरुलाई अश्लिल भनेर सेन्सर (लिंक – अंग्रजी लेख) गर्ने एउटा असफल प्रयास भयो | तेस्तै गरेर VOIP फोन गर्ने साइटहरु (लिंक – अंग्रजी लेख) बन्द गर्ने प्रयासहरु पनि भए | भाषामा नभएको एकरुपतालाइ लिएर पनि कुरा उठ्न थालेको छ र भबिस्यमा यस्तै अरु समस्याहरुको पनि आशा गर्न सकिन्छ |

फेसबुक आन्दोलनले इजिप्टको सरकार ढलेको नयाँ इतिहासले संसार भरि तहल्का मच्चाई दिएको कुराले आशाबादी भएका केही नेपालीहरुले पनि तेस्तै तरिकाले “ज्याला पूरा लियौं, अब संविधान देऊ!” भन्ने नाराको साथ आन्दोलनको जालो बुन्दै गर्दा अरु कोहीले यो समुहलाई “ढोंगीहरूको एउटा जमात” भनेर बिरोध पनि गरिरहेका छन । यी दुवै पक्ष इन्टरनेटमा बारबार रुपमा समेटिएर आ-आफ्नो कुरालाइ महत्त्व दिन पाथाखारुलाई अनुरोध गरिरहेका छन् | कुनै एक पक्षले अर्को पक्षलाइ कुटपिट पनि गरेको छैन – सेन्सर गर्ने, जेल हाल्न वा तेस्तै कारबाही पनि गर्न सकेको छैन | दुवै पक्षको आबाजलाइ मानिसहरुले तथ्यको आधारमा  बिस्लेष्ण गर्ने अदभूत अवसर पाएका छन् |

यसरी बिना रोकटोक अघाडी बढिरहेको इन्टरनेट कल्चर देखेर तर्सिएर वा आत्त्तिएर यसलाई नियन्त्रण गर्छु भन्ने कुरा आफैंमा खोटपूर्ण छ | इतिहासमा कहिल्यै नभएका इन्टरनेट छलफल, ब्लगिङ्, फेसबुक आन्दोलन, विकिलिक्स जस्ता डिजिटल बिचार हरुको सागरलाई २० बर्ष देखि (सन् १९९२ देखि) संसोधन पनि गर्नु नपरेको नियमले बाध्न सक्ला त ?

एउटा उदाहरण – नेपाली ब्लग माइसंसार मा लेखिएको “तपाईँको इमेल र आईपी ठेगाना हामीले चाहेमा सार्वजनिक गर्न सकिनेछ।” एकजना सो ब्लगका प्रयोगकर्तालाइ मन परेनछ | वहाँलाई मपाईयुक्त लागेको सो कुराले गर्दा वहाँले सो साइट मा अब देखि कमेन्ट गर्न बन्द गरिदिनु भयो रे | सबैले तेसरी कमेन्ट गर्न बन्द गरिदिए भने माइसंसारलाइ सो पोलिसी परिवर्तन गर्न कर लाग्छ | अनलाइनमा समस्याहरु यसरी नै समाधान हुन्छन – कसैले कसैलाई जबर्जस्ति गर्नु नै पर्दैन |

अब के गर्ने त ?

यो प्रश्नको उत्तर सबै मानिसहरुको आ-आफ्नै हुन सक्छ |

मेरो बिचारमा त केही पनि गर्नु पर्दैन | आजको इन्टरनेट जमात भनेको स्वस्फुर्त रुपमा बन्ने जमात हो र यसको आगामी लक्ष के हुन्छ भन्ने कुरा कसैले पनि सोच्न सक्दैन | यो यती परिवर्तनशिल छ कि आज बनाएको नियम १-२ महिनामा नै पुरानो हुन सक्छ | तेस्तो डाइनामिक प्रक्रियालाई बिसौं बर्षसम्म नियम परिवर्तन नगर्ने संस्थाले (भलै त्यो सरकारको प्रतिनिधी होस्) कन्ट्रोल गर्न सक्ला भनेर त सोच्न पनि सकिदैन |

यो जमात आफैँमा चेतनशील छ र  एक आपसमा समझदारी र सहकार्य गरेर यसले समाजको भलो गर्ने कार्यमा नै अग्रसर हुन्छ भन्ने मलाइ बिश्वास छ | भबिश्यमा यदी कुनै हानीकारक कार्य हुन लाग्यो भने सबै एकजुट भएर त्यसको सामना गर्न पनि ब्लगर हरु आफैँ नै सक्षम छन् भने मलाइ लाग्दछ |

संगठनकै कुरा गर्ने हो भने, यदी कुनै संगठनको सदस्य भएर ब्लगरहरुलाईफाइदा हुन्छ भने उनीहरु खोजि खोजि सो संगठनको सदस्य बन्न पनि जानेछन | कोहि छ तेस्तो संगठन बनाउन सक्ने ?

सन्धर्भ सामाग्री (माथि लेख भित्रनै लिंक राखिएका बाहेकका लिंक)

  • उज्जवल आचार्य को लेख (अंग्रजी)
  • भूमिका घिमिरेको ब्लग (अंग्रजी)

के साप्ताहिक "सबैको लागि" हो त ?

एकजना मित्रले फेसबुकमा गरेको कमेन्ट, “‎साप्ताहिक पनि पढ्ने पत्रिका हो र ? यसलाई त हेर्ने पत्रिका मात्र भन्छन त,” को प्रतिउत्तरमा कान्तिपुरका कर्मचारी कृष्ण भट्टराईले भने, “‎साप्ताहिक हेरे पनि पढे जस्तै हो …|”

के मैले हेर्ने भन्दा बढी पढेर गल्ति गरेको हो त ? लौ हेर्नुहोस् … कसैले पढ्दैन भनेर लेखेको होला “रेजिनाले फट्याएपछि…” शिर्षक को लेख शुरु हुन्छ (पुष ३० को अंक):

रेजिनाले चट्ट स्कर्ट उचालिन्, नितम्बलाई दुईतिर पारिन् र टाङ फट्याइदिइन् । त्यो पनि सबैका सामु । ….

खासमा, मेरो प्रश्न साप्ताहिक नामको तल लेखिएको “सबैको लागि सम्पूर्ण पत्रिका” भनेर लेखेको वाक्य साँचो हो या हैन भन्ने हो | यदी साँचै नै यो पत्रिका “सबैको लागि” हो भने महिला, पुरुष, बाल, युवा, बृद्ध सबैको लागि उत्तिकै उपयोगी हुनु पर्यो|

के साप्ताहिक महिलाको लागि हो ?

मैले पढेका यस पत्रिकाका केहि अंकहरु मध्येमा महिलाका लागि उपयोगी लेखहरु त्यति देखेको छैन | एउटा “स्ट्रिप डान्स” को बारेमा लेखिएको चित्रकथा पनि खासै महिला लाइ उपयोगी देखिएन | त्यसो त महिलाको लागि भनेर कान्तिपुरले अर्को प्रकाशन, “नारी” प्रकाशन गर्दै आएको पनि धेरै नै भयो | महिलालाइ उपयोगी लेखहरु “नारी” मा नछापिएर  साप्ताहिकमा छापिएला भन्ने त सम्भाबना नै रहेन |

कान्तिपुरको “नारी” को बराबर हुने गरेर “पुरुष को लागि” भनेर कुनै प्रकाशन छैन | यसको मतलब: के साप्ताहिक पत्रिका, नलेखिए पनि, “पुरुषको लागि” मात्र भनेर प्रकाशित हुने गरेको हो ? यदी हो भने, “सबैका लागि” भनेर लेखेको त झुठ हुने भो नि, होइन र ?

यो बालक, बृद्ध, या युबा कसको लागि हो ?

साप्ताहिकका लेखहरु पढ्दा (हेर्दा, यदी हेर्ने पत्रिका मात्र भनेमा) कुनै पनि त्यस्तो सेक्सन छैन जसमा बृद्धलाइ उपयोगी हुने सामग्री होस् | यस अर्थमा यो पत्रिका बृद्धको लागि भनेर प्रकाशित भएको भनेर भन्न मिल्ने कुनै ठाउँ छैन | बालकहरुको लागि उपयोगी सामग्री पनि खासै देखिएन | यस हिसाबले साप्ताहिक भनेको युवाहरुको लागि भनेर प्रकाशीत भएको हुनु पर्छ | तर युबाको लागि भनेर त कहिँ पनि लेखिएको छैन | हेर्ने पत्रिका भएको भएर पो हो कि ?

यी सबै कुराले के पुष्टि गर्दछ भने साप्ताहिकले “सबैको लागि” भनेर लेखेर हामी पाठकहरुलाइ ढाँटी रहेको रहेछ |

तपाई सोच्नु होला, नाम लेख्दा केहि यता उति हुदैमा के पो फरक भयो त ? तर, फरक हुने रहेछ र यसले हाम्रो समाजमा नराम्रो असर पुर्याइरहेको पनि रहेछ | कसरि ? यो कसरी को उत्तर यस लेखको  दोश्रो भाग मा दिइने छ |  

[यस लेखको दोस्रो भागमा साप्ताहिकका पूर्ब अंक हरुमा प्रकाशित लेखहरुले हाम्रो समाजमा पारेका असरहरुको बारेमा लेखिने छ | आउदै गर्नु होला |]