के तपाइले आँफुले आँफुलाइ हिन्दु भन्नुहुन्छ ? हिन्दु हुनुका गुण के के हुन?

मै आँफुले आँफैलाइ हिन्दु भन्न रुचाउँछु किनकि म हिन्दु परिवारमा जन्मे । हिन्दु परिवारमा जन्मनु बाहेक हिन्दु हुनुका अरु कुनै प्रमाण म संग छैनन । परिवारले सानै उमेरमा ब्रतबन्ध गरिदिएका थिए, त्यो पनि जवरजस्ति । त्यो बेला लगाएको जनै पनि अहिले मसंग छैन । टुप्पि पालेको छैन, योगिहरुले लगाउने जस्तो लंगौटि पनि कहिल्यै लगाएको छैन ।

त्यसो भए म हिन्दु हुनुको के प्रमाण भयो त ?

केहि छैन जस्तो लाग्यो।

आज एक ट्विटर मित्र, टंक खनालको प्रश्नले मलाइ सोच्न बाध्य पार्यो:

मेरो उत्तर थियो – धर्म तेस्ता नियमहरुको संग्रहो हो जसले मानिसलाइ जिउन सजिलो बनाउँछ। त्यसका साथसाथै, मानिसले मान्ने धर्म अनुसार उसका मान्यताहरु, ब्यबहार र आदत बुझ्न पनि सजिलो बनाइदिन्छ। अरु धर्महरु जस्तै हिन्दु धर्म त्यस्तै नियमहरुको संगालो हो। यिनै नियमहरु सबै मानिसले सजिलोसंग बुझुन भनेर बिभिन्न धर्मग्रंथ र महाभारत र रामायण जस्ता कथाहरु लेखिएका हुन्छन।

टंकजिलाइ भने यि नियमहरु बुँदागत रुपमा नै चाहिएको रहेछ । बुंदागत रुपमा नै प्रस्तुत गर्न त सतहि सोचले मात्रै नमिल्ने हुनाले मैले “गितासार” लाइ आधार बनाउने सुझाव दिएको थिएँ । टंकजिले अन्य मित्रहरुको सुझावलाइ पनि आधार बनाएर बुँदागत रुपमा नै प्रस्तुत गरिदिनु भएको छ यसरि:



 Continue reading

१५ अगस्टको सार्थकता, नेपालको यथार्थता

independence_day_india १९४७ अगस्ट १५ मा भारत स्वतन्त्र भए यता हरेक बर्ष भारतले धुमधामका साथ् स्वन्तन्त्रता दिवस मनाउदै आएको छ | अचेल मिडियाको द्रुत गतिमा भैरहेको बिकास र हामी नेपालीहरु भारतीय मिडियाप्रति पनि आकर्षित भएका कारण त्यहाँको स्वतन्त्रता दिवसमा हुने  तामझामको हामी प्रत्येक बर्ष प्रतक्षदर्शि हुदै आइरहेका छौं | अझ त्यति मात्र कहाँ हो र ? १५ अगस्ट आउनु भन्दा २/३ दिन अघि देखि नै देखाइने सन्देशमुलक बिज्ञापनहरुले भारतीयहरुको स्वतन्त्रताप्रतिको मोह र राष्ट्रियताको  भावनासंग हामी बढी नै परिचित छौँ | भारतीय च्यानलहरुको नियमित दर्शक भएको कारणले यी सबै तामझामहरुलाई मैले  नियालिरहेको थिए | हिजो १५ अगस्टको दिनमा पनि बिहानै देखि भारतको प्रधानमन्त्री लगायत राष्ट्रप्रमुखहरुले गर्ने कार्यक्रमहरुको लाइभ प्रशारण त समाचारमुलक च्यानलहरुमा छाएकै थियो अन्य मनोरन्जनात्मक च्यानलहरुमा समेत देशभक्तिले ओतप्रोत फ्लिम, राष्ट्रिय गान, राष्ट्रिय झण्डाको चिन्ह पनि धमाधम प्रशारण भैरहेको थियो |   १५ अगस्टमा मात्र हैन त्यस देखि बाहेकका दिनमा पनि भारतीयहरुको आफ्नो देश , राष्ट्रिय गान , राष्ट्रिय झण्डा प्रतिको आस्था देख्दा उनीहरु साच्चिकै आफ्नो देशलाई माया गर्छन भन्ने झल्किन्छ | उदाहरण स्वरूप क्रिकेट वा फिल्मलाई नै हामी लिन सक्छौं | चाहे टेस्ट म्याच नै होस् अनि मशालेदार फिल्म नै किन नहोस हमारा भारत महान भन्ने नारा घन्किएकै हुन्छ | जुनसुकै अभिप्रायले गरिएको होस्, परिणाम जे सुकै होस् अनि जुनसुकै अन्तरिक कारण नै किन नहोस, बाहिरी मुलुकले जसरी विश्लेषण गरे पनि अन्ना हजारे र बाबा रामदेवको अनशनले पनि भारतीयहरुमा उल्कै राष्ट्रियताको भाव मजबुत बनाउदै लैजान्छ | अनि यी सबलाई विश्वमा आफ्नो छाप छोड्ने तरिकाले प्रस्तुत गर्ने त उही भारतीय मिडिया न हुन् |

diwas

कहिले काही त इर्श्या पनि लाग्छ , त्यति ठुलो भौगोलिक देश अनि त्यत्तिकै मात्रामा विविधता भईकन पनि मिडियाको आधारलाई साँचो मान्ने हो भने भारत विश्वकै देशभक्तिको नमुना बनेर आफ्नो नाम उचो राख्ने र अझ शक्तिशाली बन्ने दौडमा छ तर तुलनात्मक रुपमा उसकै छिमेकी हाम्रो देश नेपाल भने भएको आफ्नो सानो भूभाग पनि टुक्य्राउने दौडमा छ | यहाँ तराईलाई एक मदेश एक प्रदेश चाहिएको छ, पहाडलाई प्रत्येक जातजातिको आफ्नै छुट्टै राज्य चाहिएको छ | राष्ट्रियता देशभक्ति त सबैले बिर्से कि क्या हो भन्ने आभास हुन्छ कहिले कहिँ त | खै कहाँ र कसमा खोज्ने हो देशभक्ति हामीले ? अनि कुन दिवसमा राष्ट्रियताको भावलाई लिएर एकबध्द हुने त ? जबकी प्रजातन्त्र, लोकतन्त्र, गणतन्त्र गरि ३/३ वटा राष्ट्रिय दिवसहरु छन हामी संग | ति दिवसहरु मनाउनकै लागि मनाउछौ हामी| ढोंगी राष्ट्रियताको गन्ध आउछ जब हाम्रा देशका राष्ट्रप्रमुखहरु टुंडिखेलमा विराजमान भएर सैनिकहरुको सलामी ज्युनार गर्छन |
त्यसो भए हामीसंग स्वन्तत्रता दिवस नभएर हो त भन्ने सवाल पनि मेरो मनमा उठेको हो | कुनै समय ब्रिटिश साम्राज्यको अधीनमा रहेको भारत १९४७ अगस्ट १५मा मुक्त भएयता त्यसैलाई आधार बनाएर हरेक बर्ष शानका साथ् स्वतन्त्रताको अनुभूति लिन्छन अनि रमाउछन आफ्नो देशभक्तिलाई छताछुल्ल पोख्दै | भलै हामी वीर गोर्खालीसंग ब्रिटिश साम्राज्यको अगाडी नझुकेको इतिहास छ  तर बर्तमान परिबेशमा भने कहिले भारतीय कहिले अमेरिकी त कहिले अन्य मुलुकको हस्तक्षेपबाट पिल्सिरहनु परेको छ | कसैसंग नझुकेको र कसैको अधीनमा नरहेको हामी नेपालीहरुको जुन गौरब थियो त्यो सबै आज एकादेशको कथा भैसक्यो | प्रत्यक्ष रुपमा नेपाल जति नै स्वतन्त्र मुलुक होस् तर अप्रत्यक्ष रुपमा यो कुन कुन देशबाट निर्देसित र संचालित छ भन्ने कुरादेखि हामी कोही पनि अनभिज्ञ छैनौ | देश यस्तो हालतमा पुग्नुमा को को जिम्मेवार छन भन्ने कुरा पनि हामीले चर्चा गर्दै आएकै हौ | र यसको मुल्यांकन अवश्य पनि इतिहासले गर्ने नै छ |

यी त भए भारतीय देशभक्तिका केहि नमुनाहरु …| तर जति मलाई उनीहरुको देशभक्ति देखेर इर्श्या जाग्छ त्यति नै रिस पनि उठ्ने गर्छ | सायद मलाई मात्र हैन सम्पूर्ण नेपालीलाई यो कुरामा रिस उठ्छ | आफ्नो देशको सिमाना मिचिदा, हरेक आन्तरिक मामिलामा दबाब भोग्नु पर्दा कुन चै नेपालीलाई रिस नउठ्ला र ? यहाँ सम्मकी आफ्नो सिमाना मिचिएको यथार्थता देखाएर एउटा सिनेमा प्रदर्शन गर्न पनि कति झमेला भोग्नुपर्छ हामी कहाँ ! तर बिडम्बना अरुको देशलाई मिचेर ,नीचा देखाएर तामझामका साथ् स्वतन्त्रता मनाएकै छन त क्यारे ! अरुको स्वतन्त्रतालाई पैतालाले कुल्चेर आफु भने शानसंग स्वन्तत्रता दिवस मनाउदैमा भारत महान b पक्कै बन्ने छैन |  उनीहरुमा अलिकति पनि बिबेक देखिदैन जति हामीलाई हाम्रो देश र स्वतन्त्रता प्यारो छ अन्य देशकाबासीलाई पनि उनीहरुको देश प्यारो लाग्छ है त्यसैले हामीले बल पुर्बक सिमाना मिच्नु वा हस्तक्षेप गर्नु उचित हुदैन भन्ने …| जब यो बिबेक उनीहरुमा पलाउला तब मात्र भारतले स्वतन्त्रता दिवस मनाएको सार्थकता  रहनेछ | र यसको लागि भारतको  बिबेक पलाउनुका साथसाथै हाम्रा राष्ट्रप्रमुखहरुमा पनि देशभक्तिको भाव जाग्नु जरुरी छ |

टाटा न्यानो नेपालीलाई ४ गुणा महंगो – त्यो पैसा कसको खल्तीमा जान्छ ?

tata-nano- नेपालमा टाटाको गाडी बेच्न अनुमति प्राप्त सिप्रदी ट्रेडिंगले टाटा न्यानोको दर हालै रु ६०,००० सम्म बढाएर सबै भन्दा सस्तो मोडलको मूल्य रु ८,५८,००० पुर्याएको छ | त्यो मूल्य भारतमा पर्ने भारु १,४०,८८० (नेरु २,२५,४०८) को ४ गुणा हुन आउछ |

यसरी एउटै कार बाट रु ६,३२,५९२ फाइदा लिएर "संसारकै सस्तो" भनेर नाम कमाएको कार बेच्दा पनि नेपालीहरुले सयौंको संख्यामा यस्तो कार खरिद गर्नु आफैमा अचम्मको कुरा छ | यती धेरै मुल्यको अन्तर देख्दा, सरकारी करले मात्र नेपालमा गाडी महँगो भएको भन्ने तर्क मान्न सकिदैन | एउटै कारमा, त्यो पनि सबै भन्दा सस्तो भनिएको कारमा, यती धेरै सरकारी कर लाग्ने हो भने त नेपाल सरकार धनी हुनु पर्ने होइन र? कम्तिमा पनि काठमाण्डौंको ट्राफिक जाम देख्दा त तेस्तै लाग्छ |

न्यानो कार सस्तो बनाउनको लागि खर्च कटौती गर्नको लागि हटाइएका सुबिधालाइ बिचार गर्दा – यो एउटा अतिनै असुरक्षित, र सुबिधबिहिन कार भन्न मिल्छ |

बिस्तृत बिबरण यसको अंग्रेजी संस्करणमा राखिएको छ |

नर्कमा दुर्गान्धको कमी

लेखक – श्यामजंग खत्री सानो जङ्गे

आज नर्कमा यमराज आँफै छक्क छन र अचम्म पनि मानिसहरुलाई यती दुर्गन्दित ठाउँमा कडा परिश्रमको सजाय दिदा पनि हासी खुशी सजाय काटी राखेका छन् । के केटा के केटी सबै असैह्य दुर्गन्धको वास्ता नै नगरि आफ्नो धुनमा हसी मजाक गरेको देख्दा कता कता यमराजलाई कतै नर्कमा दुर्गान्धको कमी त भएको होइन भन्ने भान परेछ यस्तो दु:ख दिदा पनि मानिसमा किन चिन्ता छैन कतै मेरा दुतले स्वर्ग जानु पर्ने यस्ता साहासिला अनी ज्ञानी मान्छेहरुलाई त ल्याएका हैनन् भन्ने खुल्दुली भएछ अनी यमराज आफ्ना दुतसँग कुरा गर्दै:

यम राज: सुंगुर ल्याएको कि मान्छे ल्याएको तिमीहरुले, यत्रो असह्य दुर्गन्धमा पनि मानिसहरु सहज रुपमा रमाइ रहेछन् कुनै डर चिन्ता अनी पिडा नै छैन । यतिका मेहनती अनी सुसिल मानिसहरु त स्वर्ग पो जानु पर्ने कतै गल्ती त भएन ?

यम दुत: कहाँका मेहनती हुनु महाराज यीनीहरु मैले नेपाल भन्ने देश बाट उठाएर ल्याएको, उमेर हुन्जेल बैदेसिक रोजगारमा जादा रहेछन तातो चिसो आँधी हुरी केही नि नभनी अर्काको देशमा काम गर्‍यो अनी आफ्नो देशमा फर्कियो र सिन्को नभाची बस्यो अर्काको कुरा काटेर, सानो ठुलो काम भन्यो । आफ्नो प्राकृतिक रुपले नै स्वर्ग जस्तो देश चाँही केही नगरि बरु झन बिगारेर नर्क बनाएका रहेछन । अनी, अर्काको मरुभुमी जस्तो देशमा चाँही अहोरात्र दिन रात हावा हुरी जुठो फोहोर केही नभनी स्वर्ग बनाउएका रहेछन् । अनी यिनिहरुलाई नर्कको दु:ख त बिदेशको दु:ख भन्दा कम नै लागेको हो महाराज । अनी, यहाँको दुर्गन्ध त नेपाल देशको काठमन्डौको नदी नाला अनी गल्ली भन्दा कम नै छ, भन्दै यिनिहरु रमाएका हुन महाराज ।

nepal

"म पनि झल्यास बिउँझीए आखिर यथार्थ त यही नै हो नि हामी नेपालीको, के ले कमी थियो होला र त्यो देश मेरो देश|"

यो फेसबुकमा पोस्ट गरिएको सानो लेख नेपालीलाई  झक्झक्याउने खालको भएको ले यहाँ पोस्ट गरिएको हो |

ब्लगरहरुको आचारसंहिता २०६८

ब्लगर एसोसिएन आफ नेपाल र अनलाइन पत्रकार संघले २०६८ साउन ११ गते ब्लगरहरुको आचारसंहिता सार्वजनिक गरेको छ | केही ब्लगरहरुले त्यसमा सही गरेर सहमति पनि जनाइसकेका छन् भने केही ब्लगरहरुले सो आचारसंहितामा अनाबश्यक बुंदाहरु राखेर जटिल बनाएको पनि मान्छन | १९ बुंदा लामो आचारसंहिता सही गर्ने मध्ये उज्ज्वल आचार्य र केपी ढुंगाना (उहाँहरुले लेखेको भएर होला) बाहेक अरुले एउटा ब्लगपोस्ट लेख्न पनि आबस्यक नदेख्नु आफैँमा विरोधाभाष पूर्ण छ |

उहाँहरुले बनाएको आचारसंहिता पढे पछि मलाइ पनि एउटा आचारसंहिता बनाउन मन लाग्यो | यो मेरो आचारसंहिता सो कार्यक्रममा उपस्थित भएर सही गर्ने सबै जसो ब्लगर/पत्रकार हरुको लागि खासै काम पनि नलाग्ला | उहाँहरु पेशागत रुपमा पत्रकार हुनुहुन्छ तेसैले उहाँहरुको ब्लग पढ्दा पनि पत्रिका पढेको जस्तो लाग्न सक्ला | तर मेरो आचारसंहिता पत्रकार नभएर ब्लगरहरुलाई मात्र भनेर बनाइएको हो |

यो आचारसंहिताको सबै बुंदा मान्नु पर्छ भन्ने छैन | मान्न मन लागेको बुंदा कपी गरेर आफ्नो ब्लगमा राखे हुन्छ (मन नलागे पर्दैन)| सही गर्नु भनेको आफैमा शंका लाग्नेले मात्र गर्ने हो त्यसैले, कतै सही गर्नु पनि आबस्यक छैन (सही नै गरे पनि सही गरे अनुरुप काम गर्यो कि गरेन भनेर चेकगर्ने मेरो समय र इक्षा पनि छैन)|

मेरो ब्लगर आचारसंहिता:

  1. म झुठो बोल्दिन
  2. म अरु कसैको सामग्री पोस्ट गर्नु परेमा स्रोत उल्लेख गर्छु
  3. यहाँ कुनै प्रयोजीत सामग्री पोस्ट गर्नु पर्ने भएमा सो कुरा उल्लेख गर्नेर्छु
  4. म गल्ती नहोस भन्नेमा सचेत छु, गल्ति भैहालेमा सक्दो चाँडो सच्याउने छु
  5. म व्यक्तिगत आक्षेप लागाउने र सद्भभाबमा खलल पुर्याउनेखालका बाहेक अन्य सबै कमेन्ट अप्रुभ गर्छु
  6. यहाँ तपाइको व्यक्तिगत कुरा तपाइको अनुमति बिना राखिने छैन

मलाइ यो नयाँ ब्लगर आचारसंहिता बनाउनु पर्नुको कारण – ब्लगर एसोसिएन आफ नेपाल र अनलाइन पत्रकार संघले बनएको आचारसंहिता मलाइ काम नलाग्ने भो किनकी  :

 Continue reading

ट्वीटरमा मल्लिका शेरावतको उदारता

मल्लिका शेरावत साच्चैं उदार स्वभाब कि रहिछन  यो कुरा उनको चलचित्रको प्रस्तुतिलाई लिएर गरिएको भने हैन  प्रसंग हो, विश्चर्चित सामाजिक संजाल ट्वीटरको…

mallika-sherawat-red जसरी फेसबुकमा कसैलाई रिक्वेस्ट पठाइन्छ अनि त्यो असेप्ट हुने आशा राखिन्छ त्यसरी नै ट्वीटरमा कसैलाई फलो गर्दा फलो ब्याकको अपेक्षा राखिन्छ  हुनत फलो अनि फलोब्याक कसैको नितान्त व्यक्तिगत रुची वा इच्छामा भर पर्ने कुरा हो  तैपनि फलो ब्याकको अपेक्षा राख्नु वा कसैले अनफलो गर्दा थोरै मात्रामा बेखुसी हुनु चै हाम्रो आम अवस्था हो  ट्वीटरमा जसको फलोअर बढी छ त्यो मान्छे साच्चै ख्यातीप्राप्त मान्छे हो भन्ने पनि हामीलाई लाग्छ

केहि समय अघि नेपाली ट्वीट सर्कलमा यहि प्रसंगमा मिल्ने कुरो पनि उठेको थियो  सो ट्वीटको आशय थियो: फलोइंग भन्दा फलोअर दोब्बर बनाउन सक्नु ठुलो मानिस बन्ने उपाय हो  अनि यो व्यंग्यमा हाँस्य मिसाउन यसलाई मुकुन्देको महाबाणी भनेर पनि प्रस्ट्याएको थियो  (माफ गर्नुहोस यो ट्वीट ठ्याक्कै कसको थियो याद गर्न सकिएन ) यो प्रसङ्ग किन यहाँ उल्लेख गरिएको भने बास्तवमै जसको फलोवर अत्यधिक छ उ निकै ख्यातीप्राप्त व्यक्ति हो भन्ने हामीलाई लाग्छ  अथवा यसलाई यसरी पनि भन्न सकिन्छ जो व्यक्ति ख्यातीप्राप्त छ उसैको फलोवर अत्यधिक हुनेगर्छ  आज सम्म कलाकार, राजनैतिक व्यक्तित्व, मोडल आदि व्यक्तिहरु कै त यस्तो विवरण देख्दै आएका छौ नि, अनि फलोवर कै आधारमा कसको लोकप्रियता कति भनेर पनि मापन गर्ने गर्छौ फुर्सदमा … तर कुरा जे जस्तो भए पनि फेसबुक, ट्वीटर जस्ता संजालहरु मानिसको सामाजिक उपस्तिथीलाई फराकिलो पार्ने अनि उसको अभिव्यक्तिलाई समाजसामु प्रस्तुत गर्ने माध्यम न हो समाजमा रहेका मानिसहरुको बिचार, स्वभाब, रुची, शैली आदि इत्यादी हेर्नुस त छर्लंग देख्न सक्छौ हामी यस्ता संजालमा  यसको फाइदा बेफाइदाको तार्किक सुची पनि हामीसंग नभएको हैन तर पनि हामी दिन रात यसैमा रमाई रहेकै  त छौ नि हैन र ? हामी मध्ये कसैको धेरै बोल्ने बानी होला कसैको कम तथापि दोहोरो सम्बाद नगरी हामी रहन सक्दैनौ  दोहोरो संचार मै त छ नि सिकाइ देखि सामाजिक प्राणी हुनुको बिशेषता  त्यसैले त फलो, फलोब्याक ,टाइमलाइन, मेन्सन , डि एम जस्ता प्रक्रियाहरूले तिब्रता पाएको छ हामी हामीबीच

 Continue reading

कोमल वली दरको साटो पिज्जा / बर्गर पस्किदै

Komal_oli_3

श्रीमानलाई ससुराली पठाएर आफू चै घरमा तीज माने कसो होला ? … दरको साटो पिज्जा वा बर्गर नै खाए झन मस्ती हुन्थ्यो होला नि तीजमा…

कोमल वली नेपाली लोक गायन क्षेत्र कि स्थापित कलाकार हुन् | उनी जति चर्चित छिन बिगतमा त्यतिनै बिबादित पनि थिइन् | सायद चर्चा र विवाद एक अर्काको पर्याय नै बनिसकेको छ | अचेल त्यसैले कहिले “पोइल जान पाम” त कहिले “धत्तेरिका शिबजी रहेछौ बदमास” जस्ता गीत गाएर उनी जति चर्चामा आइन् त्यति नै बिबादमा पनि परिन् | अरुभन्दा अलग गरेर देखाऊँ भन्ने चाहना प्राःय सबैको हुन्छ र त्यही मनसायले उनले यस्ता पृथक गीतका गाएको हुनुपर्छ | यधपी पृथकतामा पहिचान खोज्ने क्रममा यसपटक भने उनी आफुले पहिलै हासिल गरेको पहिचानलाई समेत धरापमा पार्दैछिन भन्ने यो पंक्तिकारलाई लागेको कुरा हो |

 Continue reading

कम उमेरमा शारीरिक सम्बन्ध – पारपाचुकेको सम्भाबना

marriage-1 तपाइले आफ्नो कुमारत्व/कुमारीत्व कति बर्षको उमेरमा गुमाउनु भयो? यो प्रश्नको उत्तरले तपाइको बैबाहिक जीवनलाई असर गर्न सक्ने कुरा हालै एक अनुसन्धान ले पुष्टि गरेको छ|

आयोवा बिश्वबिद्यालयको अनुसन्धान लाइ आधार मान्ने हो भने १६ बर्ष भन्दा कम उमेरमा शारीरिक सम्बन्ध राख्ने मानिसको बैबाहिक जीबन कष्टकर हुन्छ र चाडै नै सम्बन्ध बिच्छेद हुने सम्भावना रहन्छ |

१६ बर्ष भन्दा कम उमेरमा बिबाह भइ नसकेको हुने हुनाले त्यस्तो सम्बन्ध अबैधानिक हुने गर्दछ | नेपालमा पनि पश्चिमी प्रभावको कारणले यस खालका सम्बन्ध हरुमा बढोत्तरी भई रहेको बताइन्छ | अझै पनि नेपाली समाजमा बिबाह पूर्ब यौन सम्बन्ध लाइ मान्यता नदिने भएकोले बिबाह पूर्ब गरिने कुनै पनि यौन सम्पर्कले पछि हुने बैबाहिक जीवन मा असर गर्ने सम्भाबना रहन्छ |

 Continue reading

शुक्रबार – आशा लाग्दो नयाँ साप्ताहिक प्रकाशन

shukrabar-cover"तिमीले रिपब्लिक मिडियाको शुक्रबार भन्ने पत्रिका पढ्ने गरेको छौ ? कस्तो राम्रो लाग्छ मलाई त!" मेरो एक मित्रले २ साता अघि मसंग सोधेको थियो| मैले भने पढ्न भ्याएको रहेनछु|

पुस्तक पसलहरुमा सो पत्रिका नदेखेको पनि हैन तर कुनै पत्रिकाको परिशिष्टअंक होला भन्ने सोचेको थिएँ| जब अघिल्लो हप्ता "तिन ट्रेजेडी" शिर्षकमा नायक राजेश हमालको फिचर स्टोरी सहित पत्रिका पसलमा देखे अनि मन थाम्नै नसकी किने र सबै पानाहरुका  प्राय जसो लेखहरु पढे पनि | जे होस् राम्रो अनि ज्ञान बर्धक लग्यो | त्यो ११ औ अंक थियो अनि हिजो मात्र १२औ अंक किनेर पढे पछी भने केहि टिप्पणी गर्न मन लग्यो |

साइजमा ठ्याक्कै "साप्ताहिक" जस्तो अनि साप्ताहिक रुपमै प्रकाशित हुने "शुक्रबार" कतै "साप्ताहिक" को प्रतिद्वन्दीको रुपमा त आएको हैन भन्ने सोचाई पहिलो पटक पढ्दा नै आएको हो | यो नितान्त मेरो बिचार हो र म जस्तै आम पाठकहरुले पनि यस्तै सोचेको हुनु पर्छ भन्ने पनि मेरो अनुमान हो दुवै प्रकाशनले यसलाई कसरी लिएका छन त्यो आफ्नो ठाउँमा छ | यधपी मिडियाहरु बीच भयङ्कर प्रतिस्पर्धा चलिरहेको त हामीले देखेकै छौ| स्वच्छ प्रतिष्पर्धा हुनु त राम्रै हो | त्यसो हुँदा हामी पाठकहरु पनि आफ्नो रुची अनुसारको सामग्री छानेर अध्ययन गर्न सक्छौ |

जे होस् पत्रिका लगातार २ हप्ता किनेर पढें| सर्बप्रथम त निलो पृष्ठभूमिमा सेतो अक्षरले लेखिएको "शुक्रबार" नाम नै मलाई आकर्षक लागेको पक्ष हो| बिज्ञापन मिडियाको अभिन्न अंग हो त्यो अलग कुरा…. बिज्ञापनको क्रम यसमा पनि बिस्तारै बढ्दै जाला तर हाललाई सबै पृष्ठहरुमा रंगीचंगी बिज्ञापनले नढाकेको र पुरापुर लेखहरुले भरिएको सफा पत्रिका हातमा पर्दा मेरो पैसा खेर गएनछ भन्ने सोचाई मनमा आयो | समाज, अर्थ, शैली, साहित्य, प्रबिधि, मनोरंजन, स्वास्थ्य आदिसंग सम्बन्धित लेखहरु बिस्तृत रुपमा अनुसन्धान गरेरै लेखिएको जस्तो लाग्यो| विदेशको काम, म बिद्रोह गर्छु, जीवन सम्बाद जस्ता खुराकहरु नयाँ लागे | छापिएका तस्बिरहरु पनि परिवार बीच हेर्न मिल्ने  खालकै छ अझ शुक्रबारको नाममा बिहिबार नै बजारमा पुग्ने यसको शैलीमा कस्तो अभिप्राय होला तपाईहरु आफै विचार गर्नुस त?समग्रमा पत्रिका राम्रै लाग्यो बरु मुल्यको बारेमा भने महँगो भो भन्ने पाठक प्रतिक्रियाहरु आइरहेका छन |त्यसमा अलि लचिलो हुन सके र अझ समय सान्दर्भिक ज्ञानबर्धक लेखहरु ल्याउने गरे पक्कै पनि यसले आफ्नो उचाई लिनेछ|

अन्तमा पत्रिकाहरुले  प्रतिस्पर्धाको बजारमा आफुलाई स्थापित गराउन होस् या आफ्नो भैरहेको स्थान कायम गर्न आफ्नो सामग्रीहरु गुणस्तर युक्त होउन भन्ने ख्याल त राख्नै पर्छ साथै "साप्ताहिक" र "शुक्रबार" जस्ता पत्रिकाहरुले जनसुझाबलाई पनि उत्तिकै स्थान दिने हो भने अझ राम्रो हुन्थ्यो| आखिर पाठकहरुको सुझाब भनेको आफुलाई परिस्कृत गर्ने माध्यम पनि त हो| अनि, बिज्ञापन सामग्रीहरुलाई पनि अझ ब्यबस्थित बनाउने जसले गर्दा पत्रिका हेर्दा फोहोर जस्तो नलागोस बरु जताततै फोहोर नगरी निश्चित पानाहरुमा  मात्र बिज्ञापनलाई स्थान दिने बनाउने हो कि ?बरु बजार पिट्ने नाममा जे पायो त्यही बिना अनुसन्धान वा सोध खोज छाप्ने,अस्वाभाभिक लाग्ने तस्बिरहरुले पत्रिका भर्ने गर्ने हो भने बजार बिक्रि त बढ्ला तर पाठकहरुको मन र बिश्वास जित्न भने कदापि सक्दैन| त्यसकारण प्रकाशन पक्षले यसमा पनि बिचार पुर्याउनु उत्तम होला|

Incoming search terms:

  • साप्ताहिक
  • हेर्नुस् त कस्तो डर लाग्दो फिल्म

नेपाल कता जादै छ ?

केही नेपालीहरुको मन भित्रका अनुत्तरितप्रश्न हरुलाई शेखर ढुंगेल ले यो लेख मार्फत व्यक्त गर्नु भएको छ । चित्त नबुझेमा कमेन्ट मार्फत आफ्नो विचार व्यक्त गर्नु होला ।

नेपाल अहिले इतिहास कै गम्भीर अवस्था बाट पिल्सी रहेको छ। बिगत का सबै क्रान्ति अनि जनताको बलिदान अबमुल्यन र उपहास भयो भनि आम नागरिक चिन्ता व्यक्त गर्न थालेका छन्। संक्रमण काल को बहाना मा नेतृत्व बर्गले रास्ट्र लाइ गलत दिशातर्फ धकेल्दै राज्य र कानुन बिहिन अबस्थामा पुर्याएको बिडम्बनापूर्ण नियति को शिकार बाट जनता त्रसित आक्रोशित अनि निरास भएका छन्।

राजनीतिशास्त्र किताब को पाना मा नेतृत्व कर्ता भनेको निष्पक्ष, उच्चआत्मबल, नैतिकता, चरित्रता, इमान्दार, पारदर्शी, निडर, निर्णायक क्षमता भएको, सिदान्तनिष्ठ, बिबेकशील आदि गुण ले युक्त भै उदाहरणीय हुनु पर्छ भन्ने लेखिएको पाइन्छ। नेपाल को राजनीतिको प्रसंग मा यस्ता गुण हरु मिथ्या, औचित्यहीन भएको देखिन्छ। कांडै काण्ड मा मुछिएका सम्बन्धित नेतृत्व हरु राजनीति बाट अलग हुनु पर्ने सभ्य राजनीतिको एउटा निर्देशित सिदान्त नै हो तर नेपाल मा भने उल्टो झन प्रभाबसाली देखिनु ले जनता मा निरासा अनि विरक्तता बढ्दै गएको छ जुन सम्बन्धित राजनैतिक दल र देश कै लागि प्रत्युपादक हुने मा शंका छैन। आत्मबल गिराउदै गएका नेतृत्व बाट समाज ले हानि बाहेक सकारात्मक पक्ष केहि पाउने छैन।

नेपालमा केहि बिगत र केहि बर्तमान का चर्चित अनियमितता का घटना लाइ हेर्ने हो भने “नेपाल भनेको राज्य र कानुन बिहिन देश हो” भन्न हिच्किचाउनु पर्ने देखिन्न। राजनीतक प्रभाब मा आफ्नो अधिकार प्रयोग गर्न सकिएन भन्ने लाचार, अनुत्तरदायीपन भएका सम्बन्धित अधिकारी वा अभियुक्त लाइ सहयोग, संरक्षण गर्ने अनैतिक राजनैतिक नेतृत्व लाइ कठघरामा उभ्याउन सक्ने “संयन्त्र “आज को अनिबार्य आबस्यकता हो तर दुखद बिडम्बना के छ भने त्यस्तो संयन्त्र को निर्माण वा गठन गर्नु पर्ने जिम्मेवार पक्ष नै अभियुक्त हुन्छ भने त्यो देश को निती नियम कानुन को हबिगत कस्तो होला? राज्य ले जनता ले तिरेको कर (तलब) दिएर जनता को लागि काम गर्न भनि तोकेर पठाएका पदाधिकारी वा नेतृत्व अफ्नो कर्तब्य र उत्तरदायित्व बाट उदास अनि बिमुख हुन्छ भने सजाय को भागीदार हुनु पर्छ अन्यथा देश मा बिद्रोह को ज्वालामुखी फुट्नेछ र देश नेतृत्व बिहिन भएर अकल्पनीय सामाजिक द्वन्द मा फस्ने छ। जसरि आज हैटी, सुडान सोमालिया आदि देश पिडित भएका छन्।  Continue reading